LEESOBSERVATIES

Liefhebbers van de Italiaanse auteur Sandro Veronesi praten altijd graag over zijn boek Kalme chaos uit 2006. Ik snap dat wel, op mij maakte het boek ook een verpletterende indruk. Het onderwerp was interessant; Pietro Paladini was een onvergetelijke vaderfiguur. die ook nog eens een collega had die met zijn verhalen voor zoveel humor zorgde dat je er weken later nog om lachte.  Ik was dan ook heel blij toen ik op het nieuwe boek van Veronesi las dat Pietro Paladini weer terug was.

De nieuw roman heeft als titel Zeldzame aarden. Over deze vreemde titel wil ik eerst iets zeggen. Het lijkt namelijk alsof hij fout is. Maar zeldzame aarden bestaan wel degelijk. Dat zijn chemische elementen van het periodiek systeem die zich in mineralen bevinden. Ze komen in lage concentraties voor en de winning ervan is kostbaar en ingewikkeld. Voorbeelden zijn dysprosium en lanthanium. Zeldzame aarden worden gebruikt in hybride motoren, windturbines, glaskabels, lasers en smartphones. De titel wordt in het boek heel ingenieus gebruikt. Het zou zonde zijn om dat hier prijs te geven. 

Als lezers het over de boeken van Veronesi hebben, spreken zij zelden over het verhaal als zodanig. Het gaat over prachtige beschrijvingen, tot de verbeelding sprekende personages, mooie theorieën, ingenieuze vondsten en mooie taal. Veronesi breit zijn verhaallijnen wel rond, maar het zich verliezen in dwaalsporen is toch wel zijn handelsmerk.

Het verhaal van Zeldzame aarden is snel verteld. Paladini moet voor zijn werk op pad om een lastige klus te klaren. Gaandeweg verandert zijn zakelijke uitstapje in een chaotische odyssee. Ineens staat alles wat hij belangrijk vindt op het spel: zijn werk, zijn dochter en zijn relatie. Deze drie dingen werkt hij zo fantastisch uit dat je als lezer helemaal aan je trekken komt. Je wordt er wijzer en gelukkiger van. De dochter van Paladini heeft haar vader nooit verteld wat zij van zijn nieuwe vriendin vindt. Als zij onder druk van haar wijze vader uiteindelijk haar hart lucht, levert dat een aantal adembenemende pagina's op.

Bij de publicatie in Italië van Kalme chaos schreef de Corriere Della Serra over Veronesi: 'De grootste Italiaanse schrijver van zijn generatie, en van de volgende, en van bijna alle voorafgaande.' Ik dacht: kan iemand zo goed zijn? is dit niet erg overdreven? Maar zo goed schrijft Sandro Veronesi. 

   

 

 

FRAGMENT(EN)

'Een lange man gaat na lange tijd een vriend opzoeken. Ze beginnen te praten en ontdekken dat ze beiden enorme geheugenproblemen hebben. Ze kunnen zich de dingen niet meer herinneren. De vriend zegt echter dat hij een arts heeft gevonden die, dankzij de associatieve methode, erin geslaagd is zijn probleem op te lossen. 'Hoe heet die arts?' vraagt de man. 'Dan ga ik er ook naartoe.' 'Dat is het hem nu juist, 'zegt de vriend, 'dat herinner ik me niet. Maar ik zal je nu laten zien hoe de associatieve methode werkt. Geef me de naam van een bloem.' De man begrijpt het niet. 'Ik heb die arts geassocieerd met de naam van die bloem,' zegt de vriend. 'Als ik de bloem heb, heb ik de arts. Kom, geef me de naam van een bloem.' 'Herinner je je zelfs de bloem niet?' vraagt de man. 'Nee,' antwoordt de vriend, 'maar ik herinner me dat het een makkelijke naam is. Help me nou, een makkelijke bloem.' 'Margriet?' gokt de man. 'Makkelijker,' antwoordt de vriend. 'Tulp?' 'Nee, nog gemakkelijker! De makkelijkste van allemaal, kom op. Makkelijk en heel geurig...  'De roos?' 'Jááá,' juicht de vriend. Dan draait hij zich om naar de keukendeur en roept: 'Roos! Hoe heette die geheugendokter ook alweer?'