LEESOBSERVATIES

Londen bestaat inmiddels voor 55% uit minderheden.

Wij hebben onze kerken verlaten, niettemin is de stad vergeven van de gebedshuizen 'Door de sleetse neogotische gewelven galmen nu Poolse missen of Ghanese zangkoren. Volgetatoeëerde loodgieters slaan met betraande ogen kruisen.'  De schrijver bezoekt een tempel die met zoveel bezieling wordt gerund dat hij er van onder de indruk raakt.

7000 prostituees; 96% is van buitenlandse afkomst.

Er is zoveel criminaliteit, zoveel eenzaamheid, drugsverslaving, armoede, zoveel minachting ook voor de Engelsen die dit allemaal maar toestaan dat je het niet kunt geloven. Maar de gewone Engelsman wil ook helemaal niet in zo'n stad wonen. Ik lees dat autochtonen hetzelfde reageren als de mensen hier. Met rode koppen schreeuwen ze hun verwensingen uit hun autoramen.

Ben Judah praat met een ambtenaar van de burgerlijke stand over huwelijken tussen immigranten ( 'Londen is een onvoorstelbaar oord geworden.'); met een Filipijnse moederkloek bij wie weggelopen dienstmeisjes hun heil zoeken; met een prostituee en de vrouw van een minigarch ( geen miljardair maar een miljonair ); een Nigeriaanse lerares ( 'Want we zijn leraren, hè? En we zien nooit hoe een verhaal afloopt.' ) een lijkenwasser enz. enz. Eigenlijk praat hij met veel te veel mensen. Ik werd er moedeloos van.

Sommigen worden ook nog eens sprekend in straattaal opgevoerd: 'De witte kids werden steeds meer swag. En die pretty boys wilden nigga's van Londen wegblazen met fake nigga runes.' Heel vermoeiend om te lezen.

Maar er staan toch heel wat boeiende feiten in het boek. Zo fantaseren heel veel Poolse bouwvakkers over een mooie landgenote met wie ze ooit een droomvilla in hun geboorteland gaan bewonen. Maar die Poolse vriendinnen blijven veel liever in Engeland wonen. Judah trekt de conclusie dat Londen die mannen eerst al ontmant door hen minder te betalen in de bouw dan hun vriendinnen in de huishouding en dan pakt de stad hun ook nog hun vrouwen af.

Zoals een journalist betaamt, beschrijft Ben Judah zijn stad zo objectief mogelijk. Toch voel ik op twee manieren ook zijn onvrede. Zo blijft hij alsmaar nieuwe etnische minderheden opvoeren, terwijl je al lang weet hoe veel het er zijn en veel van zijn verslagen vervullen je met afschuw, vooral als degenen die je gastvrijheid verleent toch vaak neerkijken op jouw tolerantie.

Is dit de transitie waar alle Europese wereldsteden doorheen moeten en zijn we op weg naar een multicultureel ideaal of is dit de vooraankondiging van een hel?

Ik houd het op het laatste. Daarom vind ik Dit is Londen een verontrustend boek.    

 

 

 

 

  

 

FRAGMENT(EN)

'Margarita zuigt haar lippen naar binnen. 'Weet je, wij vinden de Engelse vrouwen...'Ze aarzelt, ademt in. 'Wij vinden ze heel, heel slap. Ze doen niks, maar zeggen wel: 'We zijn zó , zó moe.' Eén vrouw waar ik werk...Zij woont in Battersea, drie kinderen, maar zit de hele dag thuis te niksen. Ze heeft een hulp, ze heeft een nanny, ze heeft iemand die de tuin mooi maakt. Die vrouw zit maar in de keuken en doet niks. Maar aan het einde van de dag zegt ze altijd: 'Ik ben moe, ik ben zó moe, zó moe.' Maar waarvan?'                    Margarita bijt op haar lip, onzeker of ze door moet gaan.                                                                                                         'Ik vind...Wij zijn veel sterker dan zij.'                                                                                                                                    Mijn ogen nodigen haar uit om door te gaan.                                                                                                                        'Engelse mensen, die vind ik heel lui. Rijke Engelsen kunnen niks zelf. Elke keer als ze een hamer moeten pakken, of het water loopt niet goed, gaan ze bellen, bellen, naar iemand die het voor ze moet doen. Arme Engelsen, die zitten thuis, krijgen uitkering, die werken niet.'Haar stem wordt resoluter. 'Ze willen niet werken als het zwaar is.'                                                                            Margarita is net als alle schoonmaaksters: ze zien zichzelf nooit als schoonmaaksters. Ze hebben altijd een mooie carrière in het verschiet. Ze koesteren grootse dromen over Engeland, in tegenstelling tot hun vriendjes. Want zij spreken Engels.                                                              'Die huizen zijn bijna nooit echt, echt vies. Schoonmaken is vooral stoffen en gezelschap houden voor de eenzame huismoeder en de eenzame oude mevrouw.                                                                                                                      Zulke uurtjes ongevraagd advies zijn de gratis Engelse les en de inburgeringscursus voor Pools Londen.'